Tags :
Blogs
Share :
29/04/2026
Rouw is niet alleen verdriet. Het is een allesomvattende ervaring die door je hele systeem heen beweegt. In je lichaam, je gedachten, je relaties, je identiteit. En als het gaat om het verlies van een kind, dan is die impact nog gelaagder, rauwer en vaak ook eenzamer dan woorden kunnen dragen.
Wat ik in mijn werk én in mijn eigen leven heb ervaren, is dat rouw niet ophoudt bij het intense gemis. Het is geen fase die je “doorloopt” en achter je laat. Het is een proces waarin je opnieuw moet leren bestaan.
En juist daarin kan muziek iets doen wat bijna niets anders kan.
Nadat ik te horen kreeg dat mijn zoon Tobias was overleden, stortte mijn wereld in. Iedere vorm van zekerheid en veiligheid die ik kende, viel weg. Ik zocht wanhopig naar houvast, maar niets leek te dragen.
Wat ik niet had verwacht, was hoe breed die ontwrichting zich uitstrekte. Het ging niet alleen over verdriet. Het ging over alles:
En misschien nog wel het moeilijkste: het gevoel van diepe eenzaamheid, zelfs tussen mensen die dichtbij me stonden.
Wat mij opviel: met het overlijden van Tobias verdween ook mijn gevoel van verbinding. Met mezelf, met anderen en zelfs met hem.
Een half jaar na zijn overlijden werd muziek iets wat me onverwacht begon te dragen.
Het begon klein. Luisteren. Liedteksten die ineens precies leken te zeggen wat ik zelf niet onder woorden kon brengen. En soms brak er iets open. Niet omdat de muziek het verdriet wegnam, maar omdat het mijn gevoel ruimte gaf.
Wat er gebeurde, was dat ik via muziek weer in contact kwam met mijn eigen emoties. Alles mocht er zijn: verdriet, liefde, boosheid, verwarring, verlangen.
En toen ik durfde mee te zingen — met alles wat dat losmaakte — ontstond er iets wat ik alleen maar kan omschrijven als heling en beweging. Niet dat het verdriet of het gemis oploste, maar het erkende mijn emoties.
Muziek bracht me terug naar mijn gevoel. Naar mijn lichaam. Naar mijn verhaal.
Volgens professor neuropsychologie Erik Scherder is muziek een van de meest krachtige prikkels voor ons brein. En dat is niet toevallig.
Wanneer je naar muziek luistert, gebeurt er iets bijzonders: meerdere hersengebieden worden tegelijk geactiveerd. Niet alleen het gehoorcentrum, maar ook gebieden die te maken hebben met emotie, geheugen, beweging en beloning.
Dat betekent concreet:
In rouw kan muziek daardoor een brug worden tussen binnenwereld en buitenwereld.
Tussen wat vastzit en wat gevoeld wil worden.
Het kan je laten huilen zonder dat je precies weet waarom.
Het kan je laten ontspannen op momenten dat alles gespannen voelt.
En het kan je soms, heel even, laten ervaren dat je niet alleen bent in wat je voelt.
Wat ik steeds opnieuw zie en ervaar, is dat rouw vraagt om verbinding.
Verbinding met je eigen emoties.
Verbinding met je verhaal.
Verbinding met anderen die het herkennen.
En verbinding met degene die je mist.
Daarom geloof ik zo sterk in het delen van ervaringen, muziek en verhalen. Niet om het verlies kleiner te maken, maar om het te dragen.
Want het overlijden van een kind stopt niet bij verdriet.
Het vraagt om een luisterend oor. Om een ruimte waarin alles er mag zijn.
Vanuit die ervaring is ook mijn werk ontstaan. Met muziek, verhalen en ontmoeting wil ik ruimte maken voor wat vaak onzichtbaar blijft in rouw.
Omdat ik geloof dat juist daar, in die gedeelde menselijkheid, iets ontstaat wat draagt:
verbinding die niet verdwijnt met het verlies, maar een nieuwe vorm krijgt.
En muziek… die helpt ons om te voelen, te helen, te verbinden en te blijven horen.
Tags :
Share :
Altijd Verbonden - Met jezelf, je overleden kind en elkaar Daisy van Sommeren - van Bekkum 29/04/2026 Blogs Terug opnieuw...
De kracht van muziek bij rouw Daisy van Sommeren - van Bekkum 29/04/2026 Blogs Wanneer muziek je kan dragen Rouw...
Het liep anders dan verwacht en toch is het precies zoals het moet zijn Daisy van Sommeren - van Bekkum...
