Tags :
Blogs
Share :
29/04/2026
Er zijn ervaringen in het leven die alles op hun kop zetten. Het verlies van een kind is daar één van. Het verandert niet alleen je wereld, het verandert ook de manier waarop je naar jezelf, anderen en het leven kijkt.
Wat ik in de loop van de jaren steeds helderder ben gaan zien, is dat rouw niet gaat over “loslaten”. Het gaat over anders leren verbinden.
Niet minder voelen. Niet doorgaan alsof het niet gebeurd is. Maar leren leven mét alles wat er is veranderd.
Daar is mijn visie op gebaseerd: Altijd Verbonden.
Na het overlijden van mijn zoon Tobias viel ik als het ware uit mezelf.
Alles wat vanzelfsprekend was, was weg.
Mijn gevoel van veiligheid, mijn identiteit als moeder, mijn vertrouwen in het leven.
Het vertrouwen in mezelf.
Wat overbleef was een soort innerlijke leegte en verwarring. En tegelijk een constante zoektocht: wie ben ik nu (nog)?
Verbinding met jezelf in rouw begint niet met antwoorden, maar opnieuw leren kijken. Durven stilstaan bij wat er is, hoe rauw of chaotisch dat ook voelt.
Het gaat over:
En dat is geen snel of makkelijk proces. Het is schommelend, grillig, soms pijnlijk stil en soms overweldigend luid, omdat allerlei emoties, gedachtes en overtuigingen die in jou leven, zich ermee gaan bemoeien.
Als je je daar bewust van wordt, ga je jezelf opnieuw leren kennen. Ik heb mezelf zo opnieuw leren kennen en ik ontdek ook nog steeds nieuwe dingen van mezelf. Ik noem het eigenlijk gewoon persoonlijke ontwikkeling. En dan met de pijnlijke ervaring van verlies.
Wat vaak onbesproken blijft in rouw, is dat de relatie niet stopt. Alleen de vorm verandert.
De liefde blijft bestaan, maar krijgt geen vanzelfsprekende plek meer in het dagelijkse leven. En dat voelt als een groot verlies en gemis. Dat is ook volkomen normaal en logisch, want niets is meer zoals je dacht dat het was of dat het zou worden.
Daarmee zeg ik alleen niet, dat er niet ook een nieuwe vorm van verbinding kan ontstaan.
Voor mij werd dat voelbaar en zichtbaar in de kleinste dingen: een lied waar ik naar op zoek was dat plotseling door een Tobias onder mijn neus werd geschoven, zijn naam die wordt uitgesproken door iemand anders op momenten van gemis. Verschillende momenten waarop ik ineens voel hoe dichtbij Tobias eigenlijk nog is.
Verbinding met je overleden kind gaat over het fysiek loslaten maar vasthouden van een nieuwe vorm van liefde.
In herinneringen. In rituelen. In muziek. In woorden. In tekens. In signalen. In dieren.
In momenten van stilte waarin je ineens weet: “je bent er nog”.
En misschien is dat wel de meest menselijke vorm van verbinding die er bestaat: liefde die blijft, ook als iemand er niet meer is in fysieke vorm.
Rouw kan ongelooflijk isolerend zijn. Je kunt omringd zijn door mensen en je toch eenzaam en volkomen alleen voelen.
Omdat wat jij meedraagt niet altijd zichtbaar is. En omdat het soms moeilijk is om woorden te vinden voor iets wat zo diep gaat.
Echt contact in rouw betekent niet dat iemand het oplost of begrijpt. Het betekent dat iemand naast je blijft staan zonder weg te kijken.
Dat je mag delen zonder het te hoeven uitleggen.
Dat je mag bestaan met alles wat er is.
In die verbinding ontstaat erkenning, acceptatie, veerkracht en draagkracht.
Wat ik steeds opnieuw zie, is dat mensen in rouw niet zoeken naar verwerking of acceptatie, maar naar houvast in een wereld die veranderd is.
Daarom gaat Altijd Verbonden niet over teruggaan naar hoe het was, maar over het leren leven in een nieuwe werkelijkheid waarin alles meebeweegt.
Verbonden zijn met jezelf, met je kind en met anderen is geen eindpunt. Het is een voortdurende beweging. Soms is het helder, soms ben je zoekend, soms is het stil.
De liefde verdwijnt niet, maar heeft een andere taal gekregen. En als je de andere taal leert spreken en verstaan, krijgt de verbinding ineens vorm.
Tags :
Share :
Altijd Verbonden - Met jezelf, je overleden kind en elkaar Daisy van Sommeren - van Bekkum 29/04/2026 Blogs Terug opnieuw...
De kracht van muziek bij rouw Daisy van Sommeren - van Bekkum 29/04/2026 Blogs Wanneer muziek je kan dragen Rouw...
Het liep anders dan verwacht en toch is het precies zoals het moet zijn Daisy van Sommeren - van Bekkum...
